Vliegtuigen en dikke mannen / Airplanes and fat man!

Hoi lieve lieve lezers,

Nou ik ben op Schiphol hoor! Door de douane en wel en zit nu even te genieten van de openbare internet zone. Helaas, overbelast en ik krijg er geen toegang tot.
Ongeveer een uurtje geleden heb ik afscheid genomen van papa (die me op het hart drukte mijn paspoort en boardingcard toch bij de hand te houden), van mama (die er nog steeds van overtuigd is dat ik 6 weken weg ga), van broerlief, opa en oma. Ik liet toch wel een enkel traantje (of meer) en de eerste passen alleen waren dan ook huiverig.
Ik ben meteen maar richting gate gelopen en heb, na het pinnen van de yens, even wat te eten gehaald. Het oorspronkelijke plan was om iets wokkerigs te halen maar na die drap gezien te hebben besloot ik voor een veilig patatje van de Mc Donalds te gaan. In mijn uppie sta ik in de rij voor de kassa en krijg het wonder boven wonder voor elkaar om Fransen voor Duitsers aan te zien. Of was het nou net anderson?
Ik baan mij vervolgens een weg door de rijen naar een zitplek en jawel, eindelijk zie ik daar een vrij tafeltje. Ik zit nog geen 2 seconden als de kleine, schattige baby van mijn buren een waterfalletje uittuft (waarvan een deel nu nog steeds op een van de stoelen drijft). Een andere kant op kijkend probeer ik zonder daaraan te denken mijn patatje te eten. Ik snuif even met mijn neus, dacht ik toch even dat mijn patat naar luier rook. Maar nee, bij dezelfde lieve buren liggen ook een aantal onguur, gebruikte uitziende doekjes op tafel. Ik wend mijn blik af als ik wordt opgeschrikt door de kinderen van mijn overburen. ‘MAMA ER PRIKT IETS IN MIJN SCHOEN!! ECHT WAAR!!’ Denk ik eindelijk van hun geschreeuw af te zijn, beginnen de ouders een stel flauwe, platvloerse grappen te maken. Waarom ging ik ook alweer in mijn eentje reizen?
Afijn dit wordt allemaal wel goedgemaakt door de vele Japanners die ik op grote schaal zie rondlopen en de Japanners die me bij de incheckbalie voorlieten gaan.
Het is nu 19:30 precies. Ik denk dat ik maar eens richting toilet en gate ga. Het is jammer dat ik dit bericht niet meteen kan plaatsen vanwege de storing in het internet maarja, so be it. Mentaal bereid ik me alvast voor op de 12 uur durende vlucht en daarna hoop ik jullie toch nog even van deze avonturen op de hoogte te kunnen stellen.

Heel veel liefs,
Een toch niet meer zo nerveuze Darcy Maris

------

Warm. Heel erg warm. HEEL ERG WARM! Dat waren mijn eerste gedachtes toen ik het vliegtuig uitkwam. En ik maar denken dat ze airco zouden hebben op het vliegveld… >< De vliegreis verliep opzich voorspoedig. Vol verwachting keek ik naar de langskomende mensen, wie zou er mijn buurman/buurvrouw zijn. Een dikke, vlezige Europeaan stopt naast mijn stoel. Of zijn vrouw met mij van plek wil ruilen want ze zitten gescheiden. Ik vind het prima als ze maar een plaats aan het gangpad heeft. Die heeft ze niet en helaas, dan houdt de pret gewoon op voor hun. Misschien dat die meneer me daarom niet meer zo aardig vond de rest van de vlucht. Deze duurde LANG. Heel erg lang! Toch mag ik niet klagen, ik heb twee keer royaal te eten gegeten. Het smaakte dan wel niet maar het was in ieder geval wel voldoende. Het personeel was enorm aardig, je kon alles vragen en iedereen was bereid je te helpen. Ik viel pas half 3 in slaap, door de opwinding kon ik de slaap maar niet vatten. Het gevolg hiervan is dat ik nu iedereen de films ‘clash of the titans’ en ‘hoe train ik mijn draak’ kan aanraden. Vooral die laatste film is erg leuk!
Toen ik eenmaal sliep bleef ik ook slapen, de tijd ging opeens heel erg snel en voor ik het wist waren we alweer bezig met landen. Een keurige landing overigens, geen last van de oren, geen gehobbel, ging heel prettig! Ik keek naar buiten en even kreeg ik toch de neiging om te gaan gillen. Ik ben in Japan! Ik ben in JAPAN! IK BEN IN jAPAN! YAAAAAAAAY!!!!!!
Uit het vliegtuig vergaat het lachen me toch even. De warmte slaat je als een baksteen in het gezicht en hoewel de borden wel gedeeltelijk in het Engels zijn is het toch even zoeken waar ik heen moet. Maar iedereen heeft vertrouwen in mij en ik ben zelf wel de laatste om dat vertrouwen te verliezen. Vol goede moed loop ik dus naar de richting die mij de juiste lijkt en waarempel, ik had het goed! Voor ik mijn vreugdedansje goed en wel kan uitvoeren kom ik bij de borden met de vluchtnummers… in het Japans… Wat maakt dat uit, denk ik, ik heb tenslotte het vluchtnummer. Mijn vluchtnummer stond genoteerd op mijn boardingcard als JL 053, dit wordt op borden aangegeven als JL 53. Ik denk dat ik wel bijna een kwartier heb staan zoeken. In dat kwartier kwam ik erachter dat de borden om de zoveel minuten toch ook naar het Engels veranderen, veel hulp leverde het echter niet. Na dat wonderschone kwartier zoeken kwam ik erachter dat ik naar gate 62 moet. Eindelijk een makkelijke opgave die goed te begrijpen is! Ik loop door een hal naar een andere hal, ga de hoek om en voor mijn ogen ontluikt opeens een andere wereld. De China-bezoekers onder ons (eigenlijk dus bijna niemand) zullen begrijpen wat ik bedoel als ik zeg dat het groot is!
Mijn hemel, ik denk dat er wel 4 verdiepingen met winkels waren. En overal staan in de openingen Japanse dames je aandacht te trekken. ‘Sumimasen!’, ‘Herro herro!’ Ik lach stiekem om de poging die gedaan wordt tot Engels spreken. Japanners zijn er nog steeds niet in geslaagd om een normale ‘l’ uit te spreken. Wat onze China-reizigers ook wel bekend zal voorkomen is de knoflook geur. Zo af en toe wordt er door een ventilator (die van mij wel wat harder mag) een vleugje knoflooklucht verspreid. Aaaah ik kan niet wachten tot ik zelf kan genieten van het Japanse eten! Mede omdat ik dan de anderen niet meer ruik!
Ik ga opzoek naar een winkel waar mobiele telefoons verhuurd worden, ondertussen genietend van het Japans om mij heen. Deze winkel kan ik echter niet vinden. Ik vraag het aan een winkeljuffrouw maar die denkt dat ik wil bellen. Vervolgens vraag ik het aan een medewerker van het vliegveld zelf. Zij pakt mij bij de arm en onder veel gebuig en het gezeg van ‘sorry sorry’ wijst ze mij een informatiebalie. Ah ik ben gered! Ik bedank haar en probeer haar duidelijk te maken dat het niet erg is als je geen Engels spreekt. Gelukkig konden de mensen achter de balie dat wel. Zij vertelden mij dat je pas een mobiel kan huren als je helemaal door de douane, het vliegveld uit bent gegaan. Dit in verband met veiligheidsredenen. Dat gaat ’t m voor mij dus niet worden. Balen! Nuja, dan probeer ik het maar in Nagoya zelf. Verder heb ik weinig zin om te winkelen, het geld bewaar ik liever nog even.
Ik begeef mij dus richting gate, mij nog steeds verwonderend over de Japanners. Bij de gate is het leeg. Dat is niet vreemd want je kunt ook pas boarden om 17:55 en toen ik er aankwam was het net 4 uur. Ik vlei mij neer op een leren stoel die lekker een mijn blote benen plakt. Misschien ligt het aan Europeanen en vliegvelden maar weer tref ik het met mijn medemensen. Tegenover mij zit een jongen die óf heel erg stoned is, óf heel erg dronken is, óf allebei. Ingespannen staart hij naar de tv waarop een mooie Japanse zangeres in haar videoclip rondhuppelt. Met schokkerige bewegingen trekt hij een blikje zoet open waarvan de geur onverbiddelijk mijn kant op komt drijven. Hmmm, het ruikt naar chemische aardbeien sap met suiker!
Langzaam maar zeker druppelt ook het Japanse volk binnen. Een aantal van mijn eigen vooroordelen zie ik bevestigd worden. Zo zeggen ze inderdaad heel vaak ‘so so so so’ (Deniz zal dit vast en zeker herkennen) en op te tv speelt zich zojuist een hilarische reclame af. Iedereen die beweerde dat ik wel eens overdreven kon praten, hoed u voor de Japanners. Een hoge, zoete vrouwenstem schalt door de wachtenden. ‘Naaa kawaii yo, neeeeeee!’ (‘Ah is ‘ie niet schattig’ De reclame gaat over knuffels).
Op dit moment dringt langzaam maar zeker het besef tot me door dat ik nu even niks meer op te schrijven heb. Ga ik nog een uurtje slapen of een uurtje verder lezen in Marjo0’s cadeau. Beide klinkt erg aantrekkelijk. Het is hier nu 16:31, volgens mijn laptop 9:31 in Nederland en voor mijn gevoel dus vroeg. Ik wens jullie in het verre Nederland een heel prettige dag toe, terwijl mijne bijna afgelopen is. Vreemd! In ieder geval tot horens!

Heel veel liefs!

PS: Mama het was trouwens verre van koud in het vliegtuig!!


Hi my dearest readers,

Well, I’m at the airort! Through the security and currently enjoying a Wifi zone. Too bad, it doesn't work. About one hour ago I said goodbye to my parents, brother and grandparents. I did spend a few (or more) tears and the first steps were a bit uncertain. I went straight for the gate, after I got some Japanese yens, and bought myself some food. The plan was to get something from a wok, however after I saw what the dishes looked like I decided to take some save chips from the Mc Donalds. While I’m waiting I somehow manage to think Frenchman are German. Or was it the other way around?
I search for a way trough the crowd, looking for a free table and yes, finally I see one. I’m not even sitting for 2 seconds as the small, cute baby of my neighbours throws up a little waterfall (of which a part is still floating on the chairs). Looking to another side I try to eat my chips without thinking about that. I sniff a few times, I almost thought my chips smelled like nappy. But no, the same sweet neighbours have stocked some nasty looking tissues on their table. I avert my eyes when I hear some screaming from my other neighbours. ‘MAMA SOMETHIBG IN MY SHOE STINGS!! REALLY!!’ When I finally believe the screaming is over, their parents start to make some vulgar jokes. Why was I going to travel alone again?
Ah well, this is all made up by the many Japanese I see. It’s 19:30 now. I think I’m go to the toilet and the gate. It’s a pitty I cannot post this message immediately but so be it. Mentally I prepare myself for a flight of 12 hours.

Much love,
A not so nervous Darcy Maris

------

Hot. Very hot. VERY HOT! Those were my first thoughts when I got out of the airplane. And I believed they had airco at the airport… ><
The flight was ok. Expectantly I watched passing people, wondering who would sit next to me. A fat European stops next to my seat. If I want to change seats with his wife since they are separated. I was fine with it as long as the seat was next to the gangway. It wasn’t, so bad luck for them. Maybe that’s why this man didn’t like me so much the rest of the flight. Which was LONG. Very long! But I may not complain, I’ve eaten very much twice. It tasted like crap but at least it was enough. The crew was very kind, you could ask everything and they were always willing to help you.
I couldn’t fall asleep because of the excitement. The result: I can now recommend the movies ‘clash of the titans’ and ‘how to train your dragon’. Especially the last one is amazing.
Ik viel pas half 3 in slaap, door de opwinding kon ik de slaap maar niet vatten. Het gevolg hiervan is dat ik nu iedereen de films ‘clash of the titans’ en ‘hoe train ik mijn draak’ kan aanraden. Vooral die laatste film is erg leuk!
After landing I did get the tend to scream. I’m in Japan! I’m in JAPAN! I’M IN JAPAN! YAAAAAAAY!!!!!!!
Finding the transferring flight proved to be quite difficult but I managed. On my way to the gate I was amazed by the shopping area. It was huge! And everywhere Japanese ladies are trying to get my attention. ‘Sumimasen’, ‘herro hero!’ They still can’t say an ‘l’ xD .
I’m not in the mood for shopping, also because I’m saving my money so I go straight to the gate. It’s quite empty when I arrive. Not strange, boarding starts 17:55 and I arrived at 4.
I seat myself in a leather chair which sticks to my bare legs and again I’m lucky with my neighbours. On the opposite side of me sits a boy who is very stoned, very drunk or both! Intensively he stares at the TV, watching how a Japanese singer frolics through her PV. He opens a can of something sweet and the aroma attacks me mercilessly. Hmmm, something of chemical strawberries and sugar!
Slowly Japanese people are also entering. A few of my prejudices I see confirmed. Slowly I realize I have nothing mnore to tell you.
It’s 16:31 now, 9:31 in Holland. The difference is and feels big!!

Much love!